پاکت‌ها و چند داستان ديگر

اهواز، نشر رسش، رقعی، 207 صفحه

چاپ اول؛ بهار 1382

چاپ دوم؛ تابستان 1384

ايروينگ هاو نويسنده و زبان شناس امريكايي در نقدي بر مجموعه‏اي از داستان هاي كوتاه كارورـ ‏ كليساي‏جامع ـ مي‏گويد: شخصيت هاي داستان هاي كارور فاقد درد مشترك يا هرچيز مشترك ديگري هستند كه بتوانند به كمك آن تسكين يابند.اين شايد كليدي ترين عنصر براي فهم شخصيت‏هاي داستان‏هاي يكي از بزرگ ترين كوتاه نويسان معاصر آمريكا و جهان باشد. آن چه باعث مي شود تا آدم هاي كارور ـ گويي جزيره هايي تك افتاده ـ از ارتباط باهم عاجز بمانند ناتواني آن ها از درك يك‏ديگر و نيز درك زندگي پيرامون خود است. گويي تنها چيزي كه مي تواند اين پيله ي سخت را بشكند و جاي گزين فقدان درك آن ها از زندگي شود عشقي است كه اغلب يا حضوري نوستالژيك دارد و يا اگر هست به شدت در معرض زوال و نابودي است. بدين گونه داستان ها در موقعيت گسست و جدايي آدم ها شروع مي شوند و تا سطحي ديگر از گسست ادامه مي يابند.

 در داستان فاصله مردي براي دختر جوان‏اش كه اصرار دارد خاطره اي از گذشته ها بشنود، عشق پرشور خود و همسرش را در ماجرايي باز گو مي كند. در پايان كه خاطره ـ و البته داستان ـ به پايان مي رسد، احساس تلخ عشقي فنا شده بر تماميت فضاي داستان سايه مي اندازد. اين كه آدم ها چرا نمي توانند عشق خود را ـ كه رهايي از تنهايي و اندوه زندگي در گرو وجود آن است ـ تداوم بخشند، هرگز در داستان ها نشان داده نمي شود. تنها توضيحي كه كارور در اين مواقع مي دهد چيزي است شبيه كلماتي كه از دهان قهرمان داستان فاصله بيرون مي آيد:

                                                                                                                           «ادامه ...»

          مهدي يزداني خرم / روزنامه همشهري / دوم تيرماه 1382

ريموند كارور، نويسنده اي كه تاكنون ده ها و شايد صدها مقاله، يادداشت و نقد درباره اش خوانده ايم. كارور نويسنده اي است كه به نوعي حلقه اتصال نويسندگان افسانه اي آمريكا مانند فاكنر و همينگوي به نسل جديد و معاصر ادبيات آمريكا شده است. او تمام ويژگي هايي را كه مي توان براي يك نويسنده مطرح ميني ماليست به حساب آورد، در داستان هايش به تصوير كشيده است.

«ادامه ...»