فاصله‌ و داستان‌هاي ديگر

تهران، نشر مرکز، رقعی، 225 صفحه،

چاپ اول؛ اسفندماه 1380

چاپ دوم؛ آذرماه 1384

 ايجاز و صراحت در كنار طبيعي بودن ارتباط، تاثير گذاري برمخاطب و دعوت او به سهيم شدن در تجربه هاي داستان احترام به شعور خواننده است و بدون اين عناصر، ادبيات داستاني ما ممكن است به پيش رفت هنر داستان نويسي كمك كند اما هرگز به تعالي مخاطب و فراگير شدن آن ها نمي انجامد. سياهه داستان هايي كه به دليل اطناب ممل، پيچيده گويي و تعقيد در فرايند انتقال معنا خواننده نداشته اند بلند و حيرت آور است. ادبيات لوكس و فرم پرست البته بايد در كنار سبك هاي ديگر براي مخاطبان اندك اش حضور داشته باشد اما نبايد جا را براي ديگران تنگ كند. اين اتفاقي است كه امروز در فضاي ادبي جامعه ي ما افتاده است و كم ترين بهاي آن سرخوردگي علاقه مندان داستان از ادبيات نخبه گرا و فرم پرست به سمت نوشته هايي است كه همواره ـ و البته به درستي ـ آن ها را به عامه پسند بودن، بازاري، مبتذل و سطحي نگر متهم مي كنيم.
 

 ريموند كارور اگرچه از قوي ترين داستان كوتاه نويس هاي آمريكا ـ و جهان ـ بعد از جنگ دوم جهاني به شمار مي رود اما بنابر يك سنت ديرينه در ايران كم تر شناخته شده است: رفتار گزينشي با جريان داستان نويسي غرب. توجه مفرط آميخته با هياهو به يك نويسنده و در محاق نهادن نويسنده اي ديگر بيش ترين آسيب ها را به شكوفايي جريان ادبي داخلي وارد ساخته است. “ گزينش “ امكان مواجهه ي طبيعي را از بين مي برد و خواننده/مخاطب را تنها با وجوه ناقصي از ادب غرب آشنا مي كند.

                                                                                                                «ادامه مطلب...»